باتشکر از دوست عزیزم  مینا که من رو به این بازی جالب شب یلدا دعوت کرد.

وقتی میخواستم در مورد خودم بنویسم خیلی چیزها به ذهنم رسید اما همه رو کنار زدم چون دوست داشتم چیزهای واقعاً شخصیم رو پیدا کنم .

برای خودمم خیلی جالب بود که من چقدر آدم معمولی بودم.

هیچ چیز خاصی در زندگیم وجود نداشته ولی این خاطرات برام خیلی عزیز هستند .

گیج بودن میان آدمها

اولین بار در زندگیم که مبصر کلاس شدم خیلی خوشحال بودم . طوری که از مدرسه تا خونه همینطور الکی می خندیدم همه مردم محله که همیشه منو ساکت دیده بودند براشون جالب بود که چرا میخندم یا حداقل خودم اینطور فکر میکنم.

اولین گناه

تنهایی رفتم خونه عمم که یک ایالت دیگه بود و عموی پدریم که پدرشوهر عمم بود یک روز کامل برام شاهنامه خوند ومن کلی لذت بردم اما زمانی که پدر و مادرم پیدام کردند رفتم زیر کمد قایم شدم و تا یک هفته بعدش وحشت داشتم و کابوس می دیدم.

بزرگترین کابوس

یک کابوس .... که همیشه با منه

یکباره تنم یخ میکنه و همه دنیا برام اسلو موشن (حرکت آهسته) میشه بعد حس میکنم یک مرد با دوچرخه از جلوم رد میشه و به من میخنده همزمان با این فضای آرامش یک تصادف وحشتناک پشت سرش اتفاق میفته و من هیچ کاری نمیکنم

دندون درد

دندون درد دردی که آدم رو اذیت میکنه اما یک حس جنسی لذتبخش هم برای آدما داره

و احساس خاصی که مثل دندون درد برای من وجود داره تصور شلیک گلوله توی شقیقمه

خودآزاری

من برای هرچیزی باید خودم رو توجیه کنم

مثلاً اگر یک کفش بخرم 100 هزار تومان به این فکر نمیکنم که می ارزه یا نه بلکه سعی میکنم برای خودم اینطور توجیه کنم که این پول هزینه یک ماه کرایه ماشینمه که هیچ جا به حساب نمیاد در صورتی که این کفش جلوی چشممه

(        )

یکم هم از خاطراتم میگم

دیوانه وار سینما رو دوست دارم و وحشتناک فیلم میبینم طوری که با یک بار دیدن یک فیلم اون رو با تمام جزئیات حفظ میکنم

عاشق نوشتنم

به نظر من هنر یک کالای فروشیه

تنها دوستم برادرمه که باهاش میتونم بحث کنم

شعری که 3 ساله نیمه تموم گذاشتمش :

سنگ میزند به پنجره

باز این دل شکسته ام

سنگ ریزه خسته و پنچره بهانه است

به رسم بازی باید ۵ نفر رو معرفی کنم

من دوستای خوب زیادی دارم ام میخوام اونایی که حرف دارند بزنند.

راوی(فنجونک)

این متن رو تقدیم می کنم به همه کسانی که توی این زمان کم من رو توی این شهر غریب تنها نذاشتند امیدوارم ازش خوشتون بیاد.

تنم یکپارچه قالب یخ است

                                    دستت بوی نمک می دهد

                                           نمکدان شکسته ایی

صبح ها گنجشکها نیامدند

سیب هم دیگر آشنا نیست

                                                     آبها معدنی شدند

                                                  دوستی ها شکستنی

دلم برایت تنگ نیست

آخر ندیدمت و نمی شناسم

                                                              هوای تو کرده ام

                                                               هوس نیست،بهانه نیست هوای تو

بودن با تو هم نمی خواهم

تو سهم دیگرانی

                                                                    لحظه ام با توگذشت

                                                                          حال می روی؟

راستی بوی نمک می دهی پاییز را شکسته ایی

بهانه را برده ایی

۳ مطلب پایین جدید هستند خوشحال میشم هر سه را ببینید.

شب قصه می گوید و من وتو به یاد مادر بزرگ زیر چادر شب می نشینیم

قصه قصه

هر لحظه که می گذرد در آسمان ستاره متولد می شود

تو دیگر سردت نیست

من موج موج با دریا هماهنگم

تو تمام آتشی

می توانم دنیا را در چشمان خیست ببینم

تو تمام

نگاهی

می شود به بقال محله هم به جای پول لبخند زد

تو چه می گویی

شب مرا نمی ترساند هرچند از روشنایی هم نمیترسم اما سیاهی مرا

پاس نمیدارد

گریه نمی کنم صدایم ابرها را هم جا به جا کرد

تو می خندی و من دوباره یاد

فرش خانه مادر بزرگ می افتد که از

پشت صورتت تماشایی بود

تو تمام انارهای باغ مادری

و تو می روی و من زیر این شب تنها ستاره ها را می بینم

و تو ... من ...... شب .......... ستاره ایی دیگر و شاید

داستانی دیگر

سلام و عرض ادب

امان از این با هم بودن های ما و بی هم شدن هامون

تا کی باید برای پیداکردن مبازه کنیم و برای نگه داشتن هیچ تلاشی نکنیم.

متاسفانه ماها یک اخلاق بدی داریم که میزان احترام بین افراد رو از آخر به اول می سنجیم. روز اول که با کسی آشنا می شیم اونقدر طرف رو احترام بارون و ادب زده می کنیم که بیا و ببین .

یک ماه بعد که این آدم برامون شناخته شدست پس احترام کمتری نسبت به قبل براش قائل میشیم و دست آخر هم

به خودمون اجازه میدیم که حتی به اون بی احترامی هم بکنیم .

از این بدتر و غیر قابل کنترل بودن هم وجود داره اون هم بحران هویته البته نه اون هویتی که سالهاست دنبلش میگردند هنوز پیداش نکردند بلکه هویت انسانی منظورمنه.

ما به هر کسی که آدم با روحیه وشادی باشه به راحتی بی احترامی می کنیم یا حتی جدیش نمی گیریم در صورتی که اون آدم با احساس پاکش و روحیه شادش داره لحظه های ما رو بهتر و رنگی تر می کنه اما ما به راحتی با اون معامله مقابل می کنیم و اون آدم رو جدی

نمی گیرم روانشناسها به این حالت می گن فرافکنی ذهنی یعنی با بی توجه به اون آدم داریم احساس های سرخورده خودمون رو خنثی می کنیم.

من برای هر لبخندی احترام قائل هستم

هر آدمی یک نگاهی به مسائل داره  اما من به چشم شما ایمان دارم..

من ، من ، من ، من ، من، من ، من، من، من، من، من، من ،من ، من ، من ، من ، من ، من ، من ،

این من چقدر عزیزه برای من.

 اخ که چقدر برای من شدنش تلاش کرده این من چقدر از سد توها گذشته چقدر با ماها درگیر شده.

 این من بنده خدا کلی از موهاش توی راه من شدن ریخته این من من

این من هیچ وقت به کم قانع نبوده این من همیشه بیشتررو بهتررو خواسته همیشه بزرگی رو خواسته ابهت رو والبته ....

این من هیچ وقت تو رو نخواسته آخه از ما شدن قصه اش می گیره این من همیشه من بوده همیشه

این من از من و ما  و تو بودن های تو خالی همیشه فراری.

 این من همیشه یک من دیگه رو دوست داشته که خیلی مشکل پسنده همون منی که نقاشه اما دانشگاه نرفته

این من همیشه می خواسته و البته شده که اونقدر بزرگ باشه که وقتی تسلیم اون من شده ، اون من ببینه که یک من بزرگ براش تعظیم می کنه نه یک تو و یا یک ما

به نظرم اون من همیشه از غرور خوشش اومده به خاطر اینه که این من اینقدر مغروره و حتماً اون من از سرما خوشش میاد چون این من عاشق بیداری تو شبهای زمستونه

این من .... اون من .... این من .... اون من .... این من .... اون من .... این من .... این .... اون ....

این .......اون......ا.....ا.....ا....ا....ا...،